Το πολύ πολύ να βρεις τις λεγόμενες «φιλελεύθερες ολιγαρχίες» σε κάποιες οικονομικά αναπτυγμένες και πολιτικά -ας πούμε- φιλελεύθερες χώρες όπου η κατάσταση, ενώ φαίνεται περίπου βιώσιμη, είναι στην πραγματικότητα απελπιστική. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η ανθρωπότητα είναι τεράστια. Σ' αυτές τις χώρες όπου οι όποιοι θεσμοί κατακτήθηκαν με σειρά αγώνων των λαών, αναρωτιέται κανείς που βρίσκονται πια αυτοί οι λαοί και πού βρίσκεται άλλωστε και ο ελληνικός λαός;
Σε μια κατάσταση πολιτικής απάθειας, ανευθυνότητας, κυνισμού, παθητικότητας προς τα κοινά και τα πολιτικά δρώμενα, όντας ενδεδυμένοι με τον μανδύα της αποχαύνωσης μέσα στον καταναλωτικό και τηλεοπτικό αυνανισμό, οι Έλληνες ξαπλώνουν αναπαυτικά στον καναπέ. Εκεί τους βρίσκεις. Αραιά και που σηκώνονται και ξαναβουλιάζουν, δίπλα στο ξύλινο τραπέζι, όπου η αδιαφορία αλείφει βούτυρο στο ψωμί της εξουσίας.
Κουλουριασμένοι στα άνετα και ζεστά σκεπάσματα της μανία τους στην κοντόφθαλμη σκέψη, την περιορισμένη λογική και την απώλεια κάθε νηφάλιας προσέγγισης της περιρρέουσας ατμόσφαιρας ή με απλά λόγια της απτής πραγματικότητας! Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα νομοσχέδια, ψηφίσματα, όλα αυτά τα προσπερνάμε αδιάφορα. Λες κι αφορούν άλλους. Δεν ξέρουμε σε ποιόν πληρώνουμε τι.
Δημοκρατία δεν σημαίνει μόνο ανθρώπινα δικαιώματα, έλλειψη λογοκρισίας ή εκλογές. Δημοκρατία είναι η δύναμη-φωνή των πολιτών. Δυστυχώς, όμως, αντ' αυτής πρυτανεύει η δικής μας συμμετοχή με το προσωπείo της απάθειας, της αδιαφορίας, του κυνισμού, της πολιτικής (και όχι μόνο) νωθρότητας.
Μ.Χ (7/1/2016)
