Ολυμπιακών ακουγόταν ότι θα υπάρχουν κάμερες παντού, μιας και το τέρας της τρομοκρατίας είχε ξυπνήσει. «Τέρας» θεωρήθηκε και το ριάλιτι.
Όταν συνειδητοποιήσαμε ότι αυτά τα ριάλιτι δεν κολλάνε και δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα πέραν των μεγάλων χρηματικών επάθλων τα συνδυάσαμε με το καλλιτεχνικό τους κομμάτι. Έτσι, μετά τα Big Brother, Φάρμα, The Wall, The Mission, Bar ήρθαν τα Fame Story, Dream Show, Dream Show The Music. Όταν κι αυτά έγιναν σύμβολο του trash tv ήρθαν τα καθαρά τάλεντ σόους με έμφαση στο τραγούδι. Και η αλήθεια είναι πως αν τα δεις καθαρά από την σκοπιά του τηλεοπτικού σόου ταίριαξαν στον Έλληνα τηελεθεατή.
Να η Ευκαιρία, Popstars, Pop Idol έκαναν την αρχή και πλέον το ποντάρισμα έπεφτε αλλού. Στην κριτική επιτροπή, στα τηλεοπτικά νούμερα που θα προσφέρουν το γέλιο και μετά στις καλές φωνές που θα αναδειχθούν. Ησαΐας Ματιάμπα και Τάμτα είναι ονόματα που αναδείχθηκαν από αυτά τα σόου και επιβιώνουν ως και σήμερα.
Παράλληλα, από το Fame Story και το Dream Show The Music είχαν αναδειχθεί φωνές και τραγουδιστές που κάνουν επιτυχία τα τελευταία χρόνια. Νίκος Οικονομόπουλος, Κώστας Μαρτάκης, Νίνο, Θάνος Πετρέλης και ο Λεωνίδας Μπαλάφας που ξέφυγε από το ριζικό των παιδιών που συμμετείχαν και χάραξε την δική του πορεία. Το θέμα ήταν ότι με ελάχιστες εξαιρέσεις λίγοι άξιζαν πραγματικά και οι περισσότεροι ήταν διάττοντες αστέρες.
Έτσι, το 2008 έρχεται το X-Factor που αποτέλεσε το έναυσμα για την στροφή του τηλεθεατή στην φωνή ισομερώς με το υπόλοιπο πακέτο. Εδώ όμως έμπαιναν και άλλοι, νεόφερτοι παράγοντες. Ο παρουσιαστής και η κριτική επιτροπή ήταν οι πρωταγωνιστές. Ο Σάκης Ρουβάς εντυπωσίασε τους πάντες με την παρουσίαση του και χρόνο με τον χρόνο εξελισσόταν. Στην κριτική επιτροπή υπήρχαν άνθρωποι που τη εξαιρέσει της Κατερίνας Γκαγκάκη ήταν άνθρωποι που ασχολούνταν με την μουσική πολλά χρόνια. Ακολούθησε το Greek Idol στην ίδια πεπατημένη.
Το κοινό όμως διψούσε για κάτι άλλο και αυτό θα ερχόταν με τον συγκερασμό του ριάλιτι με την εγχώρια σόουμπιζ. Dancing With The Stars, Dancing On Ice, Just The 2 Of Us και εσχάτως το Your Face Sounds Familiar ήταν αυτό που αναζητούσε το τηλεοπτικό κοινό.
Διάσημοι που ήταν γνωστοί για μια τους δεξιότητα να δοκιμαστούν σε κάτι άλλο. Ακόμα ακόμα και να γελοιοποιηθούν ενώπιον του κοινού. Αυτό το ιντρίγκαρε και είχε φανεί από την υποδοχή του Σάκη Ρουβά με έναν άλλο μανδύα, έναν άλλο ρόλο.
Η απήχηση αυτών των σόου δημιούργησε και για τα κανάλια ένα ψυγείο, money in the bank που λένε και στο NBA, αφού η επιτυχία τους θεωρείτο δεδομένη και τα διαφημιστικά έσοδα σε κάποιες περιπτώσεις μπορούσαν να δώσουν λεφτά σε συντελεστές κι άλλων προγραμμάτων του καναλιού, δεδομένου ότι με την οικονομική κρίση υπήρξε μια διετία 2011-2013 που τα κανάλια δεν έβγαζαν μπάτζετ για σειρές, εκτός όσων προϋπήρχαν, αλλά μόνο για τέτοια σόου. Άλλωστε, τα νούμερα της τάξεως του 30-40 % και παραπάνω δεν μπορούσαν να παραβλεφθούν.
Το The Voice είναι μια ακόμα επιβεβαίωση, με την οργάνωση και το τελικό αποτέλεσμα να εμφανίζονται στην πιο άρτια μορφή τους και ίσως πιο αξιοκρατική.
Μέχρι στιγμής μιλήσαμε για τους δύο πόλους: τα κανάλια και το κοινό. Υπάρχει και ο τρίτος πόλος που είναι όσοι δηλώνουν συμμετοχή. Για κάποιους αυτά τα παιχνίδια είναι ο εύκολος δρόμος για να δοκιμάσουν την τύχη τους. Πολλά από τα παιδιά που πάνε σε τέτοια μουσικά ριάλιτι ασχολούνται με το τραγούδι – αξίζουν ή όχι είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο- αρκετά χρόνια και εμφανίζονται σε μαγαζιά της επαρχίας.
Η αλήθεια είναι όμως πως τα τάλεντ σόου αυτά υπήρχαν εδώ και πολλές δεκαετίες στην χώρα. Απλώς δεν ήταν στην τηλεόραση. Ήταν στην επαρχία και στην εθνική οδό. Χιλιάδες νέοι ανά την εποχή δοκίμαζαν την τύχη τους στο τραγούδι ξεκινώντας από ταβέρνες για να πάνε σε κέντρα διασκεδάσεως, στην συνέχεια σε κάποιο νυχτερινό κέντρο και από εκεί σε κάποια μεγάλη πόλη. Απώτερος στόχος; Η Αθήνα.
Οι περισσότεροι του The Voice άλλωστε τέτοιοι είναι και έχουν ήδη από 1-2 χρόνια μέχρι και 10ετία στο τραγούδι. Για να μην πούμε δε πως ακόμα και εκείνα τα χρόνια που η τηλεόραση έκανε τα βήματά της, τα ριάλιτι υπήρχαν. Τα είπε και ο Αντώνης Ρέμος: «Πάντα υπήρχαν οι ευκαιρίες. Τότε ήταν μια πολύ όμορφη εκπομπή στην τηλεόραση. Το «Να η ευκαιρία». Βγήκανε πάρα πολλά ταλέντα. Μην ξεχνάμε πως ο Θέμης ο Αδαμαντίδης, αυτή η τεράστια φωνή, βγήκε από εκεί. Έτσι λοιπόν έγραψα ένα γράμμα το οποίο δεν έστειλα ποτέ. Δεν είχα το σθένος. Φοβόμουν πως είναι κάτι τόσο μεγάλο και σημαντικό να πας σε έναν διαγωνισμό στην τηλεόραση. Δεν πίστεψα ποτέ στον εαυτό μου και ότι θα έφτανα στο σημείο να τραγουδήσω μπροστά σε κόσμο και κριτές. Έτσι αρκέστηκα και μόνο στην ιδέα ότι θα μπορούσα κι εγώ να συμμετέχω στο «Να η Ευκαιρία», είπε απαντώντας σε όσους κακοπροαίρετους συναδέλφους του, που εμφανίστηκαν να κρίνουν τα τάλεντ σόου ως ξεφτίλα για την κοινωνία.
Και για όσους επίσης λένε ότι η διαδικασία αυτή των κριτών καταστρέφει την ψυχολογία των «παιδιών» συμμετεχόντων, καλό είναι να θυμήσουμε πως… that’s life. Στην ζωή στους δρόμους και στην αγορά εργασίας, οι «σφαλιάρες» είναι πολύ περισσότερες και πιο δυνατές. Μέσω της τηλεόρασης ο συμμετέχων αποκτά την δυνατότητα να τον δουν και μερικοί άλλοι άνθρωποι πέραν των κριτών και έτσι να αυξήσουν την πιθανότητά τους ακόμα και αν δεν… προχωρήσουν στην επόμενη φάση. Για όσους όμως νομίζουν πως η μοναδικοί ευκαιρία τους είναι ένα τάλεντ σόου, είτε θα πρέπει να ξυπνήσουν, είτε κάποιος θα πρέπει να τους ξυπνήσει, ή εν τέλει είναι άξιοι της μοίρας τους.
Ο Έλληνας τηλεθεατής που τα κράζει από την άλλη, θα πρέπει να αντιληφθεί πως ο ίδιος είναι αυτός που ορίζει αυτό που θα δει. Είναι η ίδια ακριβώς συζήτηση όπως με τα τούρκικα σίριαλ που έσπαγαν τα μηχανάκια της τηλεθέασης αλλά κανείς δεν τα έβλεπε. Όπως με το ΠΑΣΟΚ και τον Ανδρέα Παπανδρέου ένα πράγμα. Όλοι το ψήφιζαν τότε και σήμερα κανείς από αυτούς δεν γνωρίζει τίποτα για το… έγκλημα.
